Author: khunsuthum

artical

ระบบวิจัยใหม่

ระบบวิจัยใหม่ของไทยเก้าอี้สี่ขา ศ.ดร.ปิยะวัติ  บุญ-หลง , ผู้ริเริ่มงานวิจัยเพื่อท้องถิ่น ตั้งแต่เริ่มมีสิ่งที่เรียกว่า “งานวิจัย” ก็เริ่มคำพูดว่า “งานวิจัยขึ้นหิ้ง” ซึ่งแปลว่านักวิจัยมักทำวิจัยอยู่ในโลกของตัวเอง ทำเองรู้ เองไม่เกิดประโยชน์กับคนทั่วไป จึงไม่ควรสนับสนุน ปัญหาอย่างนี้เป็นเฉพาะประเทศไทยหรือไม่? ถ้ามองไปที่ประเทศอื่นๆ ว่าเขาทำอย่างไร ก็พบว่างานวิจัยของเขาก็ขึ้นหิ้งเหมือนกัน แต่ขึ้นชั่วคราวเท่านั้น เพราะเขามีงานวิจัยอยู่ใน 3 ภาคพร้อมๆ กัน ที่จะนำงานวิจัย “ลง” มาจากหิ้ง คือ งานวิจัยในภาครัฐ ตามกระทรวงต่างๆ โดยเฉพาะกระทรวงกลาโหม ซึ่งจะเป็นแหล่งสร้างเทคโนโลยีสำหรับการทหารก่อน  แล้วเทคโนโลยีเหล่านี้จะถูก “เหวี่ยงออก (Spin – off)” มาใช้ สำหรับพลเรือนต่อไป เช่น ระบบอินเตอร์เน็ตและการหาตำแหน่งด้วยดาวเทียม (GPS) ก็เริ่มจากงานวิจัยทหาร งานวิจัยในภาคเอกชน ซึ่งบริษัททำวิจัยเองหรือจ้างสถาบันวิจัยทำ

Read More
artical

ลดความยากจนและความเหลื่อมล้ำ ด้วย “อาชีพ” ที่ใช้ “ชุมชนเป็นฐาน”

การเข้าไม่ถึงปัจจัยต่าง ๆ เราเรียกมันว่า “ความเหลื่อมล้ำ” และความเหลื่อมล้ำที่ว่านี้ก็นำไปสู่การละเมิดสิทธิ์ การแย่งชิงฐานทรัพยากร ฯลฯ ซึ่งผลของความเหลื่อมล้ำที่ปรากฏชัดเจนที่สุดคือ “ความยากจน” และความยากจน ย่อมส่งผลกระทบเชิงลบในทุก ๆ มิติ โดยเฉพาะการศึกษา ปัจจุบันเรามีเด็กมากกว่า 8 ล้านคนที่ไม่ได้เรียนหนังสือด้วยเหตุผลมาจากความยากจนของพ่อแม่ และ ครอบครัว

Read More
KNOWLEGE

ศ.ดร.ปิยะวัติ บุญ-หลง : ผู้ริเริ่ม  “งานวิจัยเพื่อท้องถิ่น”

“ความคิดผมก็คือ เราไม่น่าจะทิ้งจุดแข็งของงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นคือการทำงานเล็ก ๆ  ให้ลึก แต่เราเพิ่มจำนวนให้มากขึ้นพอที่จะเป็นพลังในพื้นที่ได้มากกว่าการยกระดับขึ้นมาให้เป็นโจทย์ใหญ่แล้วผลักสู่นโยบาย  แต่เราควรยื่นยันแบบเดิม แบบเดิมหมายความว่า ทำกับชุมชนหรือในหมู่บ้าน แต่ทำอย่างลึก อย่างชัด และคนที่อยู่ในชุมชนเป็นคนทำ มากกว่าที่จะเอางานวิจัยที่มีอยู่แล้วไปขยายหรือทำนโยบาย หรือว่าทำงานกับใครต่อใครที่เป็นโจทย์ใหญ่ เพราะการจะผลักงานให้ไปถึงข้างบนได้เราต้องมีกำลังที่มากพอ หรืออาจจะทำคู่ขนานกันไป ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องผิด  ซึ่งเราอาจจะถอดสิ่งที่ทำมา หรือ เชื่อมโยงสิ่งที่ทำมาเข้าไปในระบบใหญ่”

Read More